سالهاست

             كه از دريا برمي گردي

روبرويم مي نشيني

و با بطري هايي كه بيخ ديوار چيده ام       بازي مي كني

 

دهانم شوري درياست

وقتي از شيشه هاي خرد شده

نامه ي عاشقانه ات را مي گيرم

با پونزهاي زنگ زده به ديوار مي كوبم

مي چرخم

و پشت هم آبليموهاي تاريخ گذشته را سر مي كشم

 

شايد يكروز خودم را بالا بياورم

وقتي تمام اسكله ها را

                               به هواي ديدنت چرخيده ام

آن روز شايد

              بعدازظهر روزي باشد

كه آفتاب در سوراخهاي درشت ديوار       مچاله مي شود

و سياهي سوراخها       در گودي چشمهايم بزرگ مي شوند...

 

شايد آن روز تو را بالا بياورم

با جنين مرده اي          كه لابه لاي نامه هايت پيچيده اي !

 

Sepiidar_ainaa@yahoo.com